Haberleşme sadece kelimelerin, kabloların ya da sinyallerin işi değildir. Haberleşme, var olmanın en temel ihtiyacıdır. İnsanlar konuşur, hayvanlar işaret eder, araçlar sinyal verir. Ama tüm bu iletişim biçimlerinin üzerinde, insanlık tarihinin en derin ve en anlamlı haberleşmesi vardır: Allah’ın peygamberleriyle kurduğu bağ.

İnsan, diliyle haberleşir. Sözle, yazıyla, bakışla… Ama çoğu zaman çok konuşur, az anlar. Bir cümle kurarız, karşılığında duyulmak isteriz. Oysa asıl mesele, söylenenden çok neyin kastedildiğini kavrayabilmektir.

Hayvanlar kelime bilmez ama yalan da bilmez. Bir kuşun ötüşü yaklaşan tehlikeyi haber verirken, bir karıncanın iz bırakarak yön göstermesi sessiz bir haberleşmedir. Onlar yaratılışlarına uygun bir dille konuşur ve çoğu zaman eksiksiz anlaşılırlar.

Araçlar da artık kendi aralarında konuşuyor. Telsizle haberleşen sürücüler, sirenle yol isteyen ambulanslar, uyarı veren makineler… Bir sinyal, bir ikaz ışığı, bir kısa ses… Hepsi düzenin bozulmaması içindir. Çünkü anlaşılmayan her mesaj, kazaya dönüşür.

Ve telsiz… Şebeke bittiğinde, ekranlar sustuğunda hâlâ konuşabilen nadir seslerden biridir. Afette, savaşta, denizde, dağda… “Buradayım” demenin en sade yoludur. Ne kadar uzak olursan ol, bir frekansta buluşma umududur.

Ama en yüce haberleşme, ne frekansla ne de kabloyladır. Allah, peygamberleriyle vahiy yoluyla haberleşmiştir. Ne bir kelime fazladır orada ne de bir harf eksik. İlahi mesaj, insanlığa yol göstermek için indirilmiş en net bildiridir. Vahiy, sadece bir mesaj değil; doğru ile yanlışı ayıran bir rehberdir.

Belki de bu yüzden insanın en büyük imtihanı, bunca haberleşme biçimi arasında hangisini gerçekten dinleyeceğini bilmektir. Kulaklarımız sinyallerle dolu ama kalplerimiz neye açık?

Haberleşme, sesi duymakla başlar ama anlamakla tamamlanır. Ve bazı mesajlar vardır ki, sadece kulakla değil, kalple dinlenir.