Hayatta insanı en çok yaralayan şey, düşmandan gelen darbe değildir; dost bildiğinden gelen ihanettir. Hainlik tam da burada başlar. Yüksek sesle bağırmaz, kapıyı çarpıp gitmez. Sessizdir, sinsidir ve çoğu zaman gülümseyerek yaklaşır.

Hain insanlar genellikle maske takar. Doğru zamanda doğru cümleleri kurar, güven kazanır, sırları öğrenir. Sonra o güveni bir merdiven gibi kullanır. İşine yaradığı sürece yanınızdadır; rüzgâr yön değiştirince, sizi en iyi tanıyan kişi olarak en derin yerinizden vurur. Çünkü hainlik cesaret değil, hesap işidir.

Toplumda hainlik çoğu zaman “kurnazlık” ya da “akıllılık” diye pazarlanır. Oysa bu büyük bir yanılgıdır. Kısa vadede kazandırıyor gibi görünse de, uzun vadede insanın karakterinden çalar. Güven kaybeden bir insan, aslında her şeyini kaybetmiştir. Çünkü güven bir kez kırıldığında, ne sözle ne de zamanla kolay kolay onarılmaz.

Hain insanların ortak bir özelliği daha vardır: Sorumluluk almazlar. Yaptıklarını şartlara, başkalarına ya da “mecburiyetlere” bağlarlar. Kendileri için her şey mubahtır; başkaları için ise ahlak dersi vermekte ustadırlar. Aynaya baktıklarında gördükleriyle yüzleşmek yerine, suçu dışarıda ararlar.

Belki de en acısı şudur: Hainlik bulaşıcı değildir ama yarası kalıcıdır. Bir kez ihanete uğrayan insan, bir daha herkese aynı açıklıkla yaklaşamaz. Bu yüzden hainlik yalnızca bir kişiye değil, ilişkilerin kendisine zarar verir.

Yine de bu yazı bir umutsuzluk çağrısı değil. Çünkü her hain, sadakatin değerini daha görünür kılar. Her ihanet, doğru insanları ayırt etmeyi öğretir. Ve her kırgınlık, insanı biraz daha bilinçli yapar.

Sonuçta mesele şudur: İnsan olmak kolaydır, ama insan kalmak zordur. Hainlik bir tercihse, dürüstlük de bir tercihtir. Ve bu dünyada hâlâ ikinciyi seçenler olduğu sürece, ilkine mahkûm değiliz.
Son olarak da şunu söyleyebilirim cenab-ı hak insanların etrafındaki hain kişileri uzaklaştırsın.