İyilik…
Ne kadar yüce, ne kadar insani bir kelime. Ama hayat bize acı bir gerçeği defalarca öğretir:
İyilik, herkeste aynı karşılığı bulmaz.

Eski bir hikmet vardır; Arapça aslında veciz bir cümleyle söylenir:
“Kerim olana ikram edersen onu kazanırsın; alçak olana ikram edersen sana baş kaldırır.”

Bu söz, bugün hâlâ capcanlıdır. Çünkü insan değişmiyor; sadece kılıf değiştiriyor.

Kişilikli, erdemli, içi dolu bir insana iyilik yaptığınızda bunu bir borç değil, bir emanet bilir. Minnet duyar, saygısı artar, dostluk kök salar. İyilik, onda karşılık bulur; büyür, derinleşir, bağ kurar.

Ama karakteri zayıf olana yapılan iyilik bambaşka bir sonuç doğurur. O iyiliği bir lütuf olarak değil, bir hak olarak görür. Hatta çoğu zaman zayıflık sanır. Sınırlar silinir, saygı kaybolur. Dün elinizi tutan, bugün kolunuza yüklenir; yarın da başınıza çıkmaktan çekinmez.

Sorun iyilikte değildir.
Sorun, iyiliğin kime yapıldığındadır.

Toplum olarak bize yıllarca “İyilik yap, denize at” öğretildi. Doğrudur; iyilik karşılık beklemeden yapılır. Ama bu söz, iyiliğin ölçüsüz, sınırsız ve herkese aynı şekilde sunulması gerektiği anlamına gelmez. Hikmet, merhametle birlikte aklı da kullanabilmektir.

İyilik bir değerdir.
Değerli olan şey, kıymet bilene verilir.

Bugün yaşadığımız birçok hayal kırıklığı, kırgınlık ve “Ben nerede yanlış yaptım?” sorusunun cevabı belki de tam burada gizlidir: Yanlış kişiye, yanlış dozda iyilik yapmak.

İyilikten vazgeçmeyelim.
Ama karakteri tanımadan da kalbimizi emanet etmeyelim.

Çünkü iyilik, doğru elde şifa olur;
yanlış elde ise zehre dönüşür.