Bugün Dünya Kadınlar Günü.

Kadınların emeğinin, mücadelesinin ve hayatın her alanındaki varlığının hatırlandığı bir gün… Ama bu yıl birçok insan için bu gün, sadece kutlama değil aynı zamanda derin bir hüzün de taşıyor. Çünkü bazı kadınların hikâyeleri yarım kaldı.

Son günlerde Türkiye’nin hafızasında aynı isimle iki ayrı acı yer etti: Fatmanur Çelik.

Biri öğrencilerine ışık olmaya çalışan bir öğretmen, diğeri ise çocuk yaşta yaşadığı istismara rağmen adalet arayan bir anne.

Bir öğretmen düşünün… Her sabah sınıfa girerken tek amacı öğrencilerine bilgi vermek, onların geleceğine küçük de olsa bir iz bırakmaktır. Öğretmenler yalnızca ders anlatmaz; umut verir, yol gösterir, bazen bir öğrencinin hayatını değiştiren tek insan olurlar. Ama bazen hayatın en güvenli olması gereken yerlerde bile şiddet ortaya çıkabiliyor. Bir öğretmenin hayallerinin yarım kalması, sadece bir insanın değil, birçok öğrencinin kalbinde büyük bir boşluk bırakır.

Bir toplumun gerçek gücü, kadınlarını ve çocuklarını ne kadar koruyabildiği ile ölçülür. Eğer bir öğretmen sınıfa girerken güvende değilse, eğer bir çocuk korunması gerekirken zarar görüyorsa, o zaman hepimizin durup düşünmek gerekir.

İşte bu yüzden Dünya Kadınlar Günü yalnızca çiçeklerin verildiği bir gün değildir. Aynı zamanda hatırlama günüdür. Kadınların yaşadığı zorlukları, verdikleri mücadeleyi ve korunması gereken hayatları hatırlama günüdür.

Bugün belki birçok yerde kutlamalar yapılacak. Ama bu günün en gerçek anlamı, kadınların korkmadan yaşayabildiği, çocukların güvenle büyüyebileceği bir dünya kurabilmektir.

İşte bu yüzden Dünya Kadınlar Günü yalnızca bir kutlama günü değildir. Aynı zamanda bir hatırlama ve düşünme günüdür. Kadınların yaşadığı zorlukları, verilen mücadeleyi ve değişmesi gereken gerçekleri hatırlama günüdür.

Bugün iki Fatmanur’u anmak, aslında birçok kadının yaşadığı acıyı anlamak demektir. Çünkü bazı hikâyeler sadece bir insanın değil, bir toplumun vicdanını anlatır.

Belki bir gün 8 Mart gerçekten sadece umutla, eşitlikle ve güvenle kutlanır.

O güne kadar ise bu hikâyeleri unutmamak ve daha adil bir toplum için ses olmak hepimizin sorumluluğudur.