Cezaevi, insanın özgürlüğünü kaybettiği yer olarak bilinir. Oysa asıl kaybolan, gençliği, sesi, özgürlüğüdür. Demir kapılar kapandığında kaybolan umutları dır dışarıda ki sessizleşen hayatı, geriye sadece iç sessi kalır.O ses pişmanlıkla özlem ve umutla konuşur ve çaresizleşir. Cezaevi kapısı kapandığında, yalnızca bir insan içeri girmez, onunla birlikte umutları hayalleri de kitlenir. Demir kapının çıkardığı ses bazen bir asır insanın kulağından silinmez, O ses özgürlüğünden kalan son vedadır.

İçeride geceler daha uzun, sabahlar daha soğuktur. Cezaevinde zaman ağır ilerler küçücük pencereden masmavi gökyüzünü yarım görürcesine, geçmeyen zaman, günleri bıkmadan sayarcasına.

İçerdekiler yalnızca cezalarını değil, geçmişlerini de taşırlar. Keşke denilen cümleler geceleri daha çok çoğalır.

Bir annenin nasılsın kelimesi, Bir çocuğun gülüşü, yarım kalmış bir hayat duvarlara çarparak yankılanır.

Dışarıda su gibi akan hayat içeride durmuş gibidir. Zaman ilerledikçe mahkum olan yerinde sayar bazen zaman durur ne olduğunu o da anlamaz ama her aklına geldiğinde suçu bir keşke döner beyninde cezaevi insanın kendiyle yüzleştiği en büyük aynadır.

Cezaevinde mektuplar ağlar kalem tükenir, her satırda gizlenen pişmanlık, her kelimede bir özlem, çaresizlik ve bastırılmış gözyaşı barınır. Orda yüksek sesle ağlanmaz,çünkü orada gözyaşı bile sessiz akmak zorundadır işte bir mahkumda en çok geceleri yenilir kendine Kanat çırpan gökyüzündeki kuşun özgürlüğünü kıskanır insan, Ama yinede herşey tamamen yok olmaz; umut bazen bir gazete sayfasında ya da radyoda çalan bir müzikte veya edilen bir duanın sonunda bazende "bir gün çıkacağım" düşüncesinde yaşar orda umut hep vardır umutları ölmüş yada yok olmuş gibi gözüksede onların içinde hep bir umut saklıdır.

Cezaevi insanın hatasını ödediği yerdir ama en çokta yalnızlığı ve çaresizliği iliklerine kadar hissettiği yerdir. Orada herşeye geç kalmıştır sevgiye, sözlere, hayata Ve özgürlüğünü kaybedince anlar insan hayat

ın değerini.